رها گردان مرا در خلوت خویش            که در خلوت سعادت آمدم پیش

مترسانم ز این آزادی شوم                 که درویش از رهایی گشته درویش

مهار قلب من در این رهاییست            دل خسته ز جمعی گشته دل ریش

به خلوت فکر چون آغاز گردد                فرازی بر همه عالم. همه کیش

مکن عیبم به این تنهایی ای دل           که از پا رفته ام از نوش و از نیش

مسافت دور و قلبم چون حزین است      به خلوت من به وصلش میرسم بیش

جسارت صبحدم از دل بیاموز                 نه در جمع همه(( ای کاش)) اندیش

خودم